พอดีว่า..เห็นแท็กซอมบี้แล้วนึกขึ้นได้...
(ความจริง...ก็มีีปัญหากับตัวเองด้วยละนะ)

คำพูดที่ว่า..."ชีวิตวัยเรียนมีความสุขที่สุดแล้วละ ใช้ให้เต็มที่ ทำกิจกรรมให้สนุก ทำให้คุ้มค่า...เพราะจบไป ภาระหน้าที่และการทำงาน...มันจะไม่ทำให้เราได้ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำหรอกนะ"

มานั่งนึกถึงคำตรงนี้...ก็ตลกดีนะ
ถึงแม้ว่าตัวเราเพิ่งขึ้นปี1
เวลาอีก5ปี...ในชีวิตมหาลัย ก็ถือว่าอีกนาน
ให้ตายยังไงก็ไม่อิน กับคำพูดนี้หรอก

แต่ว่า..พอมาลองนึกดูดีๆ
ทำไม...เราต้องทำงานหนัก ทำไปเรื่อยๆจนเราไม่ได้"ใช้ชีวิต"อย่างที่เราชอบละ?
แล้วถ้าอย่างนั้น...เราจะทำงานเหล่านั้นไปเพื่ออะไรเหรอ?
เพราะคำว่า"ความรับผิดชอบ"ที่เรา...ต้องแบกรับใช่มั้ย??

แต่ถ้าถามจริงๆ...การใช้ชีวิต โดยแบกรับความรับผิดชอบ...
มันทำให้เรามีความสุขจริงๆเหรอ??

เราเคยได้ยินนะ...ใช้ชีวิตโดยมี"ความฝัน"เป็นแรงขับเคลื่อน
...ความฝัน...คืออะไรละ?

ทุกๆคน...มีความฝัน ในการดำเนินชีวิตหมดแหละ...
แต่อยู่ที่ว่า คนเหล่านั้นจะพยายามทำความฝันของเค้าให้เป็นจริงได้รึเปล่า
ไม่ใช่แค่เพียงความคิด...แต่มันเป็นสิ่งที่ต้องคิดและต้องลงมือทำ

หลายๆคน..ที่จบไป ทำงาน ต้องแบกรับสิ่งต่างๆ..จนสุดท้ายความฝันก็ถูกตัดทอนจนหายไป..
ใช้ชีวิตเพื่อให้สิ่งที่รับผิดชอบ...เป็นไปได้้ด้วยดี

...แล้วก็ดำเนินชีวิต...เหมือนซอมบี้หรือหุ่นยนต์ ที่ได้รับการป้อนข้อมูลแบบเดียว ได้ทำแบบเดียว..ไปจนหมดอายุการใช้งาน

ชอบเหรอชีวิตแบบนั้น...ชีวิตที่ไม่มีความฝัน
ชีวิตที่ความฝันที่่เคยมีได้หายไป

วันนี้...ความฝันของเราเริ่มเลือนลาง
ความต้องการของเราเริ่มหายไป...

เอาคำว่า"ยังไงก็ได้"มาปลอบใจ...มาทำให้เราไม่มีความพยายาม
แล้วสุดท้าย
คนที่่จะเสียใจ ก็คือเราเอง...ไม่ใช่รึไง?

ปล.ตอบตัวเอง หาความต้องการ หาความฝันของเราให้เจอ ไม่มีหรอกคนที่ไม่มีึความฝันน่ะ..ไม่มีจริงๆ